Funkcjonowanie fundacji rodzinnych w świetle najnowszych interpretacji organów podatkowych

Funkcjonowanie fundacji rodzinnych w świetle najnowszych interpretacji organów podatkowych

Czytaj: 5 min

Cele Fundacji rodzinnej

Fundacja rodzinna jest tworzona w celu gromadzenia i ochrony mienia, zarządzania nim w interesie beneficjentów oraz spełniania na ich rzecz świadczeń. Jednym z podstawowych celów jej funkcjonowania jest zabezpieczenie majątku stanowiącego dorobek życia fundatora, w szczególności poprzez jego organizacyjne wyodrębnienie oraz oddzielenie od majątku osobistego fundatora. Fundacja ma również służyć stworzeniu stabilnych i przejrzystych zasad sukcesji majątkowej fundatora, zgodnie z jego wolą wyrażoną w statucie fundacji rodzinnej.

Fundacja rodzinna może prowadzić działalność gospodarczą, jednak wyłącznie w zakresie określonym w art. 5 ustawy o fundacji rodzinnej. Co do zasady korzysta ze zwolnienia podmiotowego z CIT, przy czym opodatkowanie występuje przede wszystkim w związku z przekazywaniem świadczeń na rzecz beneficjentów lub wydaniem majątku w związku z rozwiązaniem fundacji rodzinnej oraz prowadzeniem działalności wykraczającej poza zakres określony w art. 5 ustawy o fundacji rodzinnej.

Dozwolona działalność gospodarcza

Fundacja rodzinna może prowadzić działalność, jednak tylko w określonym zakresie, który obejmuje:

  1. zbywanie mienia, o ile mienie to nie zostało nabyte wyłącznie w celu dalszego zbycia;
  2. najem, dzierżawę lub udostępnianie mienia do korzystania na innej podstawie;
  3. przystępowanie do spółek handlowych, funduszy inwestycyjnych, spółdzielni oraz podmiotów o podobnym charakterze, mających swoją siedzibę w kraju albo za granicą, a także uczestnictwa w tych spółkach, funduszach, spółdzielniach oraz podmiotach;
  4. nabywanie i zbywanie papierów wartościowych, instrumentów pochodnych i praw o podobnym charakterze;
  5. udzielanie pożyczek: a) spółkom kapitałowym, w których fundacja rodzinna posiada udziały albo akcje b) spółkom osobowym, w których fundacja rodzinna uczestniczy jako wspólnik, c) beneficjentom;
  6. obrót zagranicznymi środkami płatniczymi należącymi do fundacji rodzinnej w celu dokonywania płatności związanych z działalnością fundacji rodzinnej;
  7. produkcja przetworzonych w sposób inny niż przemysłowy produktów roślinnych i zwierzęcych, z wyjątkiem przetworzonych produktów roślinnych i zwierzęcych uzyskanych w ramach prowadzonych działów specjalnych produkcji rolnej oraz produktów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, o ile ilość produktów roślinnych lub zwierzęcych pochodzących z własnej uprawy, hodowli lub chowu, użytych do produkcji danego produktu stanowi co najmniej 50% tego produktu;
  8. gospodarkę leśną (działalność, o której mowa w pkt 7 i 8, Fundacja rodzinna może wykonywać wyłącznie w związku z prowadzonym gospodarstwem rolnym).

Fundacja rodzinna może zostać wyposażona zarówno poprzez wniesienie mienia na fundusz założycielski, jak i poprzez późniejsze darowizny lub odpłatne nabywanie składników majątkowych. Majątek fundacji może obejmować w szczególności nieruchomości, udziały i akcje spółek, środki pieniężne.

Działalność inwestycyjna

Jednym z przykładów dozwolonej działalności gospodarczej prowadzonej przez fundację rodzinną jest przystępowanie do spółek handlowych, funduszy inwestycyjnych, spółdzielni oraz podmiotów o podobnym charakterze mających siedzibę w kraju lub za granicą, a także uczestnictwo w tych podmiotach (art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o fundacji rodzinnej).

W interpretacji indywidualnej z 5 sierpnia 2026 r. (nr 0111-KDIB1-2.4010.291.2026.2.END) Dyrektor KIS potwierdził, że inwestowanie przez fundację rodzinną w jednostki uczestnictwa funduszy ETF stanowi działalność mieszczącą się w zakresie art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o fundacji rodzinnej, a osiągane z tego tytułu dochody korzystają ze zwolnienia podmiotowego w CIT.

Ponadto w ramach działalności statutowej Fundacja rodzinna może pomnażać zgromadzony majątek, w szczególności poprzez:

  1. a) wynajem nieruchomości należących do fundacji rodzinnej, w szczególności w ramach najmu długoterminowego,
  2. b) osiąganie przychodów z dywidend wypłacanych przez spółki, których udziały lub akcje będą należały do Fundacji rodzinnej.

Najem

Rozbieżności w stanowiskach organów podatkowych oraz orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczących najmu nieruchomości przez fundacje rodzinne nadal budzą istotne wątpliwości praktyczne. Jednocześnie najnowsze interpretacje indywidualne wskazują na możliwość bardziej elastycznego wykorzystywania nieruchomości należących do fundacji rodzinnych. W praktyce otwiera to fundacjom rodzinnym drogę do szerszego zarządzania posiadanym majątkiem, w tym poprzez najem nieruchomości, pod warunkiem uprzedniego potwierdzenia skutków podatkowych w drodze interpretacji indywidualnej.

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 lipca 2026 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.208.2026.2.END potwierdza, że dochody Fundacji Rodzinnej z działalności gospodarczej dotyczącej najmu długoterminowego nieruchomości wchodzących w skład przedsiębiorstwa mogą korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 25 ustawy o CIT.

Co do zasady dochody fundacji rodzinnej uzyskane z najmu i dzierżawy są zwolnione z podatku dochodowego od osób prawnych. Najem krótkoterminowy nie został kompleksowo uregulowany w polskim porządku prawnym. Prawną podstawą umów najmu krótkoterminowego są przepisy ogólne dotyczące najmu zawarte w Kodeksie cywilnym. Organ podatkowe wskazują, że zwolnienie nie obejmuje najmu krótkoterminowego, który ma charakter usługowy i nie mieści się w zakresie działalności dozwolonej. Odmienne stanowisko prezentują sądy administracyjne, które wskazują, że wykonywanie przez fundację rodzinną działalności polegającej na najmie nieruchomości mieści się w zakresie działalności dozwolonej określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o fundacji rodzinnej. Wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie nabycia nieruchomości w celu osiągania dochodów z ich najmu przez kilka lat, a w dalszej kolejności osiąganie dochodów z tytułu ich odpłatnego zbycia (po upływie 10 lat), służy z jednej strony przewidywalnemu zwiększeniu majątku fundacji rodzinnej, a z drugiej strony istotnie ogranicza niepożądane ryzyko utraty majątku przez fundację rodzinną w wyniku działalności gospodarczej. Zatem inwestycja polegająca na nabywaniu przez fundację rodzinną lokali mieszkalnych (nieruchomości) w celu osiągania dochodów z ich najmu, a w dalszej kolejności z ich odpłatnego zbycia, należy uznać za dozwoloną działalność gospodarczą, której wykonywanie pozwala na zastosowanie przez fundację rodzinną podmiotowego zwolnienia podatkowego. (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2026 roku sygn. II FSK 1010/25). W ocenie sądów brak podstaw do różnicowania skutków podatkowych najmu i najmu krótkoterminowego w odniesieniu do fundacji rodzinnych.

Jednakże, jeżeli nieruchomości zostaną nabyte przez fundację rodzinną wyłącznie w celu ich dalszego zbycia, to zdaniem organów podatkowych wykracza poza zakres dozwolonej działalności określonej w art. 5 ustawy o fundacji rodzinnej. Fundacja rodzinna dokona odpłatnego zbycia nieruchomości, które nabędzie w przyszłości. Jeżeli więc już na etapie planowania utworzenia fundacji rodzinnej fundator wie, że nabyte przez nią w przyszłości nieruchomości zostaną odpłatnie zbyte, i to już zarówno na etapie fundacji rodzinnej w organizacji, jak i po jej wpisie do rejestru fundacji rodzinnych, i zapytuje o skutki podatkowe tego zbycia, to takie okoliczności prowadzą do wniosku, że opisana działalność fundacji mija się z celem jakiemu powinno służyć powołanie tej instytucji, tj. zabezpieczenie beneficjentów w długiej perspektywie czasu (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 26 sierpnia 2026 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.253.2026.3.END).

Dalszym przykładem jest sytuacja, w której nieruchomości są nieodpłatnie udostępniane fundacji rodzinnej, a następnie przez nią wynajmowane. Zdaniem Dyrektora KIS taka aktywność stanowi w istocie działalność gospodarczą niedotyczącą mienia wniesionego do fundacji rodzinnej, a tym samym wykracza poza zakres działalności określony w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o fundacji rodzinnej. W konsekwencji wynajem przez fundację rodzinną budynków i lokali mieszkalnych użyczonych jej przez fundatora nie korzysta ze zwolnienia podatkowego przewidzianego dla fundacji rodzinnych (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 21 września 2026 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.320.2026.3.END).

Niezależnie od uzyskiwania interpretacji indywidualnych fundacje rodzinne mogą również występować o opinie zabezpieczające wydawane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Opinie te potwierdzają, czy określona struktura, czynność lub transakcja nie stanowi unikania opodatkowania w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Przykładowo opinia zabezpieczająca wydana w zakresie darowizny udziałów i akcji dla fundacji rodzinnej wraz z reorganizacją grupy z dnia 3 września 2026 r. o numerze DKP1.8082.1.2026. Na tle stanu faktycznego osoba fizyczna miała przekazać w drodze darowizny udziały i akcje do fundacji rodzinnej oraz równolegle planowano uproszczenie struktury grupy poprzez umorzenie udziałów, wystąpienie wspólnika bez wynagrodzenia oraz tzw. połączenie odwrotne spółek. Szef KAS uznał, że planowana reorganizacja ma rzeczywiste uzasadnienie gospodarcze.

W opinii zabezpieczającej w zakresie dobrowolnego umorzenia bez wynagrodzenia wszystkich udziałów posiadanych przez wspólnika w spółce z o.o. Szef KAS uznał, że głównym celem planowanej transakcji nie było osiągnięcie korzyści podatkowej, lecz realizacja rzeczywistych celów gospodarczych, w szczególności uproszczenie struktury właścicielskiej grupy. Reorganizacja miała prowadzić do uproszczenia struktury grupy poprzez wyeliminowanie pośrednich powiązań kapitałowych między spółkami, a w konsekwencji do pozostawienia poszczególnych aktywów i przedsięwzięć pod bezpośrednią kontrolą właścicieli lub ich fundacji rodzinnych. Takie stanowisko zostało również potwierdzone w opinii zabezpieczającej z dnia 25 czerwca 2026 r. Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, nr DKP2.8082.10.2025.

Najnowsze stanowisko organów podatkowych potwierdza rosnącą rolę fundacji rodzinnych jako instrumentu sukcesyjnego i inwestycyjnego. Jednocześnie w dalszym ciągu występują rozbieżności pomiędzy stanowiskiem organów podatkowych a orzecznictwem sądów administracyjnych. W praktyce oznacza to, że przed podjęciem działań o istotnych skutkach podatkowych zasadne pozostaje uzyskanie interpretacji indywidualnej lub opinii zabezpieczającej.

 

Napisz do autorów:

Agnieszka Soja

adwokat
Partner

Anna Rzeszutek SPCG

Barbara Porturalska

radca prawny
Associate

Przekształcenie spółki komandytowej w spółkę jawną bez nowych wkładów nie podlega PCC – wyrok TSUE z 17.09.2026 r. w sprawie C-197/25

Przekształcenie spółki komandytowej w spółkę jawną bez nowych wkładów nie podlega PCC – wyrok TSUE z 17.09.2026 r. w sprawie C-197/25

Czytaj: 3 min

Przedmiotowe orzeczenie może mieć istotne znaczenie dla przedsiębiorców, którzy w przeszłości zapłacili PCC przy przekształceniu jednej spółki osobowej w inną.

W analizowanym stanie faktycznym spółka jawna wystąpiła o zwrot nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych, twierdząc, że przekształcenie spółki komandytowej w spółkę jawną nie skutkowało zwiększeniem majątku, a tym samym nie powinno powodować powstania obowiązku podatkowego. Organy podatkowe odmówiły zwrotu podatku, wskazując, że w wyniku przekształcenia majątek spółki jawnej przewyższa wartość uprzednio opodatkowanych wkładów do spółki komandytowej, a nadwyżka podlega opodatkowaniu.

Sprawa trafiła do TSUE na skutek pytania prejudycjalnego NSA, który rozpatrywał spór dotyczący PCC pobranego przy przekształceniu spółki komandytowej w spółkę jawną. W toku przekształcenia nie wniesiono nowych wkładów, jednak organy podatkowe uznały, że opodatkowaniu podlega nadwyżka wartości majątku spółki ponad wartość wcześniej opodatkowanych wkładów.

TSUE nie podzielił tego stanowiska. Uznał, że jeżeli przekształceniu spółki osobowej w inną spółkę osobową nie towarzyszy wniesienie nowego wkładu kapitałowego, samo przekształcenie nie może podlegać PCC. Bez znaczenia pozostaje przy tym, że wartość majątku zgromadzonego przez spółkę w toku działalności przewyższa wartość historycznie wniesionych wkładów. Kluczowe jest więc ustalenie, czy przy przekształceniu rzeczywiście doszło do wniesienia nowych wkładów.

Wyrok TSUE podważa zatem dotychczasową praktykę, zgodnie z którą przy przekształceniu spółki osobowej podstawą opodatkowania mogła być różnica pomiędzy wartością majątku spółki przekształconej a wartością wkładów, które zostały wcześniej opodatkowane PCC. Sam wzrost wartości majątku spółki w toku prowadzonej działalności nie jest bowiem równoznaczny z wniesieniem nowego wkładu kapitałowego przy przekształceniu.

Zwrot PCC pobranego przez notariusza.

Notariusze zgodnie z ustawą o PCC są płatnikami podatku od czynności cywilnoprawnych dokonywanych w formie aktu notarialnego. Jeżeli PCC został pobrany przez notariusza jako płatnika nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, podatnik może wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty na podstawie art. 72 § 1 pkt 2 oraz art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej.

Za nadpłatę uważa się kwotę podatku pobraną przez płatnika nienależnie albo w wysokości wyższej od należnej. Wniosek powinien zostać złożony przed upływem terminu przedawnienia, tj. co do zasady przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku

W praktyce oznacza to, że podatnicy, którzy zapłacili PCC przy analogicznych przekształceniach, powinni przeanalizować możliwość odzyskania podatku. Szczególnej uwagi wymagają przekształcenia dokonane w 2021 r., ze względu na zbliżający się upływ terminu przedawnienia.
Sprawy zakończone decyzją ostateczną.

Jeżeli sprawa zakończyła się wydaniem decyzji ostatecznej, podatnik może wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej. Przesłanka ta zachodzi wtedy, gdy orzeczenie TSUE ma wpływ na treść wydanej decyzji.

Wniosek należy złożyć w terminie miesiąca od dnia publikacji sentencji wyroku TSUE w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Na dzień 26 października 2026 r. sentencja wyroku w sprawie C-197/25 nie została jeszcze opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Oznacza to, że miesięczny termin na złożenie żądania wznowienia postępowania podatkowego jeszcze się nie rozpoczął. Dla podatników, których sprawy zakończyły się decyzją ostateczną, istotne jest zatem monitorowanie daty tej publikacji.Sprawy zakończone prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego.

Podatnicy, którzy przegrali spór przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub Naczelnym Sądem Administracyjnym, mogą rozważyć wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 272 §2a p.p.s.a.  

W tej sytuacji można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia, gdy przyjęto w nim inną interpretację przepisów prawa Unii Europejskiej niż we wcześniejszym orzeczeniu krajowym.

Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego może zostać złożona z zachowaniem trzymiesięcznego terminu liczonego od dnia opublikowania orzeczenia TSUE w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Również ten termin, w odniesieniu do wyroku C-197/25, na dzień 26 października 2026 r. jeszcze nie rozpoczął biegu.

Sprawy pozostające w toku.

W przypadku prowadzonego postępowania podatkowego przed organem pierwszej lub drugiej instancji, lub w sprawach rozpatrywanych przed sądy administracyjne należy bezpośrednio w toku postępowania złożyć pismo procesowe powołując się na wyrok TSUE C‑197/25 i zażądać jego zastosowania przez organ lub sąd.

W takich sprawach nie ma potrzeby oczekiwania na publikację sentencji wyroku w Dzienniku Urzędowym UE. Wyrok został już wydany i może być powoływany w toczących się postępowaniach.

***

Wyrok C-197/25 daje więc podatnikom, którzy zapłacili PCC przy przekształceniu spółki osobowej w inną spółkę osobową bez wniesienia nowych wkładów, realną podstawę do weryfikacji rozliczeń i – zależnie od etapu sprawy – wystąpienia o stwierdzenie nadpłaty, wznowienie zakończonego postępowania albo powołania się na orzeczenie bezpośrednio w toczącym się sporze.

Napisz do autorów:

Agnieszka Soja

adwokat
Partner

Anna Rzeszutek SPCG

Barbara Porturalska

radca prawny
Associate

Olejniczak-Maks

Maksymilian Olejniczak

adwokat
Senior Associate

Ważny głos orzecznictwa w sprawach kredytów w euro – dwa prawomocne wyroki Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu

Ważny głos orzecznictwa w sprawach kredytów w euro – dwa prawomocne wyroki Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu

Czytaj: 4 min

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wydał w ostatnim czasie w sprawach dotyczących kredytów hipotecznych w euro zawartych z konsumentami dwa prawomocne wyroki korzystne dla banku, reprezentowanego w obu postępowaniach przez Kancelarię SPCG, tj. Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, I Wydział Cywilny z dnia 8.05.2026 r., sygn. akt I ACa 4728/24 oraz Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, V Wydział Cywilny z dnia 16.06.2026 r., sygn. akt V ACa 572/25.

Oba prawomocne wyroki wydane ostatnio przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu pokazują, że ocena umowy kredytu w kontekście badania abuzywności jej postanowień nie może następować automatycznie. Kluczowa jest treść badanej umowy kredytu, okoliczności jej zawarcia oraz skutki ekonomiczne dla konsumenta.

W przypadku pierwszego rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny we Wrocławiu oddalił apelację kredytobiorczyni (powódki w sprawie) od korzystnego dla banku wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 1 października 2024 r., sygn. akt I ACa 4728/24. W przypadku drugiego rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zmienił zaskarżony przez bank wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 18 października 2024 r., sygn. I C 1963/23, pierwotnie zasądzający na rzecz kredytobiorców zwrot spłaconych rat oraz unieważniający umowę kredytu. W obu sprawach status kredytobiorców jako konsumentów nie był sporny, a o wygranej banku zadecydowała treść zawartych umów oraz specyfika waluty, w jakiej doszło do udzielania obu kredytów.

Nowe rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu stanowią istotny punkt odniesienia dla zawisłych przed sądami powszechnymi postępowań dotyczących kredytów hipotecznych udzielanych w EUR. Wydane wyroki potwierdzają przede wszystkim, że nie można automatycznie przenosić argumentacji wypracowanej przez sądy na tle postępowań dotyczących kredytów we frankach szwajcarskich na sprawy dotyczące kredytów w euro (czy szerzej – na sprawy dotyczące kredytów w innych walutach niż frank szwajcarski).

Bank należycie poinformował kredytobiorców o ryzyku walutowym związanym z zawieranymi umowami kredytowymi.

W przypadku obu omawianych rozstrzygnięć Sąd Apelacyjny ocenił, że kredytobiorcy zostali należycie poinformowani przez bank o ryzyku kursowym przed zawarciem umów kredytu. Niezależnie od wypełnienia obowiązków informacyjnych przez bank, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu podkreślił również, że w orzecznictwie aktualnie przyjmuje się model konsumenta, jako osoby dobrze poinformowanej, uważnej i działającej racjonalnie, a zatem takiej, która nie jest nieświadoma i którą nie zawsze należy chronić w kontaktach z profesjonalistą.

Ponadto, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 16 czerwca 2026 r., sygn. akt V ACa 572/25 wskazał również uwagę na okoliczności zawarcia umowy, w tym świadomość konsumentów w 2011 r.: „Co istotne w rozpoznawanej sprawie i na co słusznie uwagę zwrócił Sąd Okręgowy, powódka jako świadoma konsumentka, która uzyskała pouczenie o ryzyku walutowym związanym z zaciągnięciem kredytu w walucie euro na kilkadziesiąt lat, była w stanie co najmniej spodziewać się, że kurs tej waluty może ulec zmianie na przestrzeni kilkudziesięciu lat, tym bardziej, że zdecydowała się na kredyt denominowany do waluty obcej w 2011 r. czyli w okresie po ogólnoświatowym kryzysie finansowym, które spowodował załamanie na rynku właśnie kredytów powiązanych z walutami obcymi. Nie można przy tym nie dostrzec, że przez cały dotychczasowy okres spłaty kredytu do chwili zamknięcia rozprawy kurs euro wzrósł (w porównaniu do kursu po jakim przeliczono kapitał kredytu udzielonego powódce) o około 13%. Okoliczność ta nie może zostać uznana za rażąco naruszającą interes powódki.”. Tym samym, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu trafnie nadał znaczenie stabilności kursu euro w okresie wykonywania umów kredytu.

Umowy kredytu zawierały opis sposobu ustalania kursów walut.

Oba omawiane wyroki zostały wydane w sprawach, w których umowa kredytu zawierała opis ustalania kursów walut. Ten element stanu faktycznego został podkreślony w obu pisemnych uzasadnieniach. Jak podkreślił Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, kredytobiorcy byli w stanie oszacować samodzielnie każdorazowo wysokość swego zadłużenia i spłacanej raty (gdyby decydowali się na spłatę w złotych, gdyż każda z umów przyznawała im również uprawnienie do spłaty rat bezpośrednio w euro) przy pomocy podstawowych działań matematycznych i wiadomości ogólnodostępnych na stronie internetowej banku. Jak wskazał Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, nie można uznać ani kursu walut ani wysokości spreadów walutowych za dokonywane przez bank dowolnie na podstawie niejasno określonych kryteriów.

Sprawy dotyczące kredytów hipotecznych udzielanych w euro diametralnie różnią się od spraw dotyczących kredytów hipotecznych udzielanych we frankach szwajcarskich.

W Wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 8 maja 2026 r., sygn. akt I ACa 4728/24 Sąd Apelacyjny trafnie zwrócił również uwagę na wadliwą praktykę kredytobiorców w sprawach dotyczących kredytów w euro polegającą na kopiowaniu zarzutów ze spraw dotyczących kredytów hipotecznych we frankach szwajcarskich. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku, oceny abuzywności dokonuje się indywidualnie dla każdego kontraktu w oparciu o art. 385(1) § 1 Kodeksu cywilnego, a orzecznictwo sądów powszechnych i TSUE wyraźnie rozróżnia umowy poprawne od tych wadliwych. Tym samym, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wskazał, iż argumentacja kredytobiorców wypracowana na tle sporów dotyczących kredytów we frankach nie może być automatycznie przenoszona na sprawy dotyczące kredytów w euro.

Dotychczasowe orzecznictwo dotyczące kredytów hipotecznych we frankach szwajcarskich nie może być zatem mechanicznie „przenoszone” na sprawy dotyczące kredytów hipotecznych w euro. Istotne znaczenie mają zarówno różnice pomiędzy kształtowaniem się kursów obu walut (kurs euro od kilkudziesięciu lat pozostaje o wiele stabilniejszy niż kurs franka szwajcarskiego), jak i odmienności w zakresie brzmienia postanowień obu typów umów. Nieprawidłowe jest tym samym traktowanie każdej umowy kredytowej dotyczącej kredytu hipotecznego w walucie obcej jako odpowiednika umowy dotyczącej kredytu hipotecznego we frankach szwajcarskich. ​

Pełnomocnikiem banku z ramienia SPCG była w obu postępowaniach adw. Magdalena Hudyma, Senior Associate.

Napisz do autora:

Magdalena Hudyma SPCG

Magdalena Hudyma

adwokat
Senior Associate

Pin It on Pinterest