Stan zagrożenia epidemicznego a raportowanie schematów podatkowych

Stan zagrożenia epidemicznego a raportowanie schematów podatkowych

Czytaj: 4 min

Stan zagrożenia epidemicznego i związane z nim ograniczenia poważnie utrudniają bieżące funkcjonowanie przedsiębiorców. Nie oznacza to jednak, że są oni zwolnieni z obowiązków o charakterze publicznoprawnym. Należą do nich m.in. obowiązki związane z informowaniem o schematach podatkowych. Sytuacja legislacyjna w tym zakresie jest dynamiczna, w związku warto trzymać rękę na pulsie i przygotować się na możliwe scenariusze.

Od 2019 r. podatnicy są zobowiązani do informowania Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o schematach podatkowych. W zależności od stanu faktycznego i statusu danego podmiotu mogą na nim ciążyć również inne obowiązki, np. dotyczące poinformowania przez podatnika obsługującego go prawnika o numerze schematu podatkowego. Terminy realizacji tych obowiązków są określone w Ordynacji podatkowej. Najistotniejsze znaczenie ma 30-dniowy termin na przekazanie Szefowi KAS informacji o schemacie, który dla korzystającego (czyli zwykle podatnika korzystającego ze schematu) jest liczony od dnia następującego po udostępnieniu mu schematu podatkowego, przygotowaniu przez niego schematu podatkowego do wdrożenia lub od dnia dokonania pierwszej czynności związanej z wdrażaniem schematu podatkowego przez korzystającego, w zależności od tego, które z tych zdarzeń nastąpi wcześniej.

Obecnie wielu podatników stoi przed wyzwaniem związanym ze złożeniem do Szefa KAS informacji o zastosowaniu schematu podatkowego (MDR-3). Informację tę składa się w terminie złożenia deklaracji podatkowej dotyczącej okresu rozliczeniowego, w którym podatnik dokonywał jakichkolwiek czynności będących elementem schematu podatkowego lub uzyskiwał wynikającą z niego korzyść podatkową. W przypadku większości schematów jest to termin złożenia deklaracji CIT-8, czyli 31 marca.

Niestety przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości wydłużenia tych terminów. Z opublikowanego przez media projektu ustawy o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw wynika jednak, że w przypadku schematów podatkowych innych niż schematy transgraniczne, terminy związane z raportowaniem schematów mają się nie rozpocząć a rozpoczęte mają podlegać zawieszeniu w okresie od dnia 31 marca do dnia 30 czerwca 2020 r. Na razie wciąż jest to jednak informacja nieoficjalna. Ponadto ewentualne wstrzymanie i zawieszenie biegu terminów nie będzie dotyczyć schematów transgranicznych, które stanowią gros schematów podlegających raportowaniu. 

W związku z tym należy ustalić, jakie mogą być konsekwencje przekroczenia ustawowych terminów. Przede wszystkim nie wchodzą w grę żadne negatywne skutki podatkowe – naruszenie terminów raportowania schematów podatkowych nie wpływa w żaden sposób na zobowiązania podatkowe podatnika. Natomiast ustawodawca przewidział tu stosunkowo surowe sankcje karne. Niezłożenie w terminie informacji MDR-1 i MDR-3, a także niedopełnienie niektórych innych obowiązków wynikających z przepisów o schematach podatkowych, może skutkować odpowiedzialnością karną za przestępstwo skarbowe z art. 80f § 1-3 Kodeksu karnego skarbowego, podlegające karze grzywny do 720 stawek dziennych, co teoretycznie może oznaczać kwotę w wysokości blisko 25 mln zł.

Warto dodać, że w specyficznej sytuacji są tzw. promotorzy, czyli podmioty, które opracowują, oferują, udostępniają lub wdrażają uzgodnienie lub zarządzające wdrażaniem uzgodnienia. Podmioty takie, a także podmioty zatrudniające promotorów, powinny wdrożyć specjalną procedurę w zakresie przeciwdziałania niewywiązywaniu się z obowiązku przekazywania informacji o schematach podatkowych. Jeżeli taki podmiot zaniedba wdrożenia tej procedury, to w przypadku stwierdzenia prawomocnym wyrokiem sądu popełnienia przez jego pracownika lub inną osobę, której wypłaca on wynagrodzenie, czynu z art. 80f k.k.s., na podmiot ten może zostać nałożona kara pieniężna w wysokości do 10 mln zł. Zatem w takim przypadku oprócz sankcji karnej konsekwencją niedopełnienia obowiązków związanych z raportowaniem schematów podatkowych może być także dotkliwa kara administracyjna. 

Czy jednak skutki opóźnienia w zaraportowaniu schematu podatkowego nie mogą zostać złagodzone, jeżeli przyczyną opóźnienia są trudności organizacyjne podatnika wynikające z panującej epidemii? Niewątpliwie takie okoliczności mogą wpływać na wymiar ewentualnej kary, a nawet na samo poniesienie odpowiedzialności karnoskarbowej. Jeżeli niezłożenie informacji MDR-1 lub MDR-3 wynikało z okoliczności całkowicie niezależnych od podatnika lub jego pracownika, brak będzie podstaw do pociągnięcia go do odpowiedzialności karnej, gdyż nie sposób będzie mu przypisać winy umyślnej. W praktyce takie sytuacje będą jednak rzadkie.

Znacznie częściej sprawca będzie mógł liczyć na niższy wymiar kary. Przede wszystkim zgodnie z art. 80f § 5 k.k.s. jeżeli niezłożenie w terminie informacji o schemacie stanowi tzw. wypadek mniejszej wagi, jest ono traktowane jak wykroczenie. Wówczas zaś wysokość kary grzywny nie może przekroczyć dwudziestokrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia, czyli obecnie 52 tys. zł. O wypadku mniejszej wagi można mówić wówczas, gdy ze względu na szczególne okoliczności czyn cechuje się niską społeczną szkodliwością, a sposób i okoliczności popełnienia czynu zabronionego nie wskazują na rażące lekceważenie przez sprawcę porządku finansowoprawnego lub reguł ostrożności wymaganych w danych okolicznościach, albo sprawca dopuszczający się czynu zabronionego czyni to z pobudek zasługujących na uwzględnienie. Wydaje się, że niezłożenie informacji MDR w terminie z przyczyn wynikających z epidemii koronawirusa może mieścić się w zakresie pojęcia wypadku mniejszej wagi.

 Ponadto w k.k.s. przewidziano również szereg innych możliwości złagodzenia dolegliwości karnych, które mogą mieć uzasadnienie w tego typu szczególnych przypadkach. W niektórych sytuacjach skorzystanie z nich może być nawet dogodniejsze dla sprawcy niż ukaranie go za wykroczenie.

 Czy jednak sankcji karnych można w ogóle uniknąć? Taką możliwość daje złożenie przez sprawcę czynnego żalu. W piśmie takim należy ujawnić istotne okoliczności czynu, w szczególności osoby współdziałające w jego popełnieniu – w praktyce zwykle są to osoby odpowiadające za sprawy podatkowe spółki, a często również członkowie zarządu spółki (szczególnie w przypadku raportowania MDR-3), aczkolwiek zależy to od konkretnego stanu faktycznego. Istotne jest, aby czynny żal trafił do organu ścigania zanim poweźmie on wiedzę o popełnieniu czynu z innego źródła lub rozpocznie czynności zmierzające do jego ujawnienia. Jednocześnie wraz ze złożeniem czynnego żalu podatnik powinien złożyć MDR-1 lub MDR-3, przy czym z ostrożności przed wysłaniem takiej informacji należałoby się upewnić, że organ otrzymał już czynny żal.

 Jak widać, choć stan zagrożenia epidemicznego nie zwalnia podatników z obowiązku raportowania schematów podatkowych i nie zmieni się to całkowicie nawet po przyjęciu tzw. ustawy antykryzysowej, to jednak skutki uchybień wynikających z tej nadzwyczajnej sytuacji można złagodzić lub nawet w ogóle ich uniknąć.

NAPISZ DO AUTORA:

Grzegorz Keler

adwokat
Associate

Nowelizacja prawa upadłościowego – kluczowe zmiany dla wierzycieli

Nowelizacja prawa upadłościowego – kluczowe zmiany dla wierzycieli

Czytaj: 3 min

W dniu 24 marca 2020 r. wchodzą w życie przepisy ustawy nowelizującej Prawo upadłościowe oraz niektórych innych ustaw („Ustawa Nowelizująca”). Wprowadzone zmiany mają przede wszystkim na celu umożliwienie sprawniejszego rozwiązywania problemu nadmiernego zadłużenia i mają związek ze wzrostem wpływu spraw o ogłoszenie upadłości [1].

Spośród wielu nowych instytucji prawnych wprowadzonych do ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe („Prawo Upadłościowe”) z myślą przede wszystkim o dłużnikach (m.in. istotne zmiany w modelu upadłości konsumenckiej), poniżej warto wskazać najważniejsze rozwiązania, które mogą w trudnych czasach walki z koronawirusem być istotne dla zapewnienia należytego poziomu ochrony interesów wierzycieli:

1. Zmiana sposobu zgłoszenia wierzytelności: wraz z wejściem w życie Ustawy Nowelizującej, zgłoszenia wierzytelności dokonuje się bezpośrednio do syndyka, a nie jak to miało miejsce dotychczas – do sędziego-komisarza (art. 51 ust. 1 pkt 4 Prawa upadłościowego); w związku z powyższym syndycy mają obowiązek prowadzenia akt do zgłoszeń wierzytelności (art. 228a ust. 1 Prawa upadłościowego), zaś wierzyciele mają prawo dostępu do tych akt (art. 228a ust. 3 Prawa upadłościowego); uwzględniając dodatkowo fakt, że zgłoszenie wierzytelności nie będzie już stanowiło czynności przed sądem, do Prawa Upadłościowego dodano przepis art. 239a wskazujący wprost, że zgłoszenie wierzytelności przerywa bieg terminu przedawnienia.

2. Obowiązek wskazania numeru rachunku bankowego wierzyciela w zgłoszeniu wierzytelności: Ustawa Nowelizująca rozszerza katalog wymogów formalnych zgłoszenia wierzytelności poprzez wskazanie numer rachunku bankowego wierzyciela (art. 240 pkt 9 Prawa Upadłościowego).

3. Zmiany w zakresie spóźnionego zgłoszenia wierzytelności: zgodnie ze znowelizowanym art. 235 ust. 1 Prawa Upadłościowego, wierzyciel, który zgłosił wierzytelność po upływie terminu wyznaczonego do zgłaszania wierzytelności, ponosi zryczałtowane koszty postępowania upadłościowego wynikłe z tego zgłoszenia, nawet jeżeli opóźnienie powstało bez jego winy, w wysokości stanowiącej równowartość 15% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w trzecim kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa GUS. Aktualnie ryczałt ten stanowi kwotę 772,21 zł[2]; dalej idące ograniczenia zostały wprowadzone w ramach upadłości konsumenckiej uproszczonej, w której wskazano, że zgłoszenia wierzytelności po złożeniu projektu planu spłaty pozostawia się bez rozpoznania (art. 491(14) ust. 6 Prawa Upadłościowego).

4. Nowe środki zaskarżenia dla wierzycieli: Ustawa Nowelizująca wprowadza nowe środki zaskarżenia dla wierzycieli, tj. skargę na czynności referendarza pełniącego funkcję sędziego-komisarza (art. 151 ust. 1c Prawa Upadłościowego), skargę na zarządzenie syndyka o zwrocie zgłoszenia wierzytelności wierzycielowi (art. 242a ust. 2 Prawa Upadłościowego) oraz skargę na czynności syndyka, który to środek ma wyłącznie zastosowanie w postępowaniu upadłościowym, toczącym się wobec osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej w trybie uproszczonym (art. art. 491(12a) ust. 1 Prawa Upadłościowego).

5. Możliwość dokonania sprzedaży składników przedsiębiorstwa dłużnika na rzecz więcej niż jednego nabywcy jednocześnie: od dnia 24 marca 2020 r. wniosek o zatwierdzenie warunków sprzedaży przedsiębiorstwa dłużnika lub jego zorganizowanej części lub składników majątkowych stanowiących znaczną część przedsiębiorstwa może dotyczyć więcej niż jednego nabywcy (art. 56a ust. 6 Prawa upadłościowego).

6. Brak możliwości umorzenia postępowania upadłościowego bez wykonania oddzielnego planu podziału: w celu zapewnienia należytej ochrony wierzycielom rzeczowym wprowadzono zmianę, w myśl której, jeśli w toku postępowania upadłościowego doszło do sprzedaży rzeczy, wierzytelności lub praw, wymagającej sporządzenia oddzielnego planu podziału, umorzenie postępowania nie może nastąpić wcześniej niż po wykonaniu planu podziału sum uzyskanych ze sprzedaży tych rzeczy, wierzytelności lub praw (art. 361 ust. 3 Prawa Upadłościowego).

7. Brak możliwości umorzenia postępowania w ramach upadłości konsumenckiej w przypadku istnienia możliwości pokrzywdzenia wierzycieli: Zgodnie z art. 491(10) ust. 3 Ustawy Nowelizującej, umorzenie postępowania prowadzonego wobec konsumenta nie może nastąpić, jeżeli mogłoby skutkować pokrzywdzeniem wierzycieli.

8. Rozstrzyganie wątpliwości co do tego, które z przedmiotów należących do upadłego wchodzą w skład masy upadłości: wraz z dodaniem do Prawa Upadłościowego przepisu art. 63a, zarówno w postępowaniach dotyczących przedsiębiorców, jak i w postępowaniach dotyczących osób fizycznych niebędących przedsiębiorcami powstanie możliwość złożenia przez wierzyciela wniosku o wydanie przez sędziego-komisarza postanowienia co do tego, które przedmioty należące do upadłego wchodzą w skład masy upadłości.

9. Obowiązek obwieszczenia sprzedaży przedsiębiorstwa upadłego w Monitorze Sądowym i Gospodarczym: w celu zwiększenia transparentności postępowania upadłościowego wprowadzono obowiązek dokonania obwieszczenia o sprzedaży przedsiębiorstwa upadłego w MSiG (art. 316 ust. 4 Prawa Upadłościowego).

Przypisy:

[1]    Por.: dane publikowane przez Informator Statystyczny Wymiaru Sprawiedliwości – dostęp online: https://isws.ms.gov.pl/pl/baza-statystyczna/opracowania-wieloletnie/download,2853,57.html 

[2]    Por.: obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 17 października 2019 r. w sprawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, włącznie z wypłatami z zysku, w trzecim kwartale 2019 r. – dostęp online: http://prawo.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WMP20190001039 

NAPISZ DO AUTORA:

Paweł Łękawski

radca prawny
Associate

Covid-19: propozycje rozwiązań w zakresie rozliczeń podatkowych

Covid-19: propozycje rozwiązań w zakresie rozliczeń podatkowych

Czytaj: 3 min

stan aktualny na dzień 20.03.2020 r., godz. 13:10

Wczoraj na stronach rządowych pojawiły się propozycje rozwiązań, które mają zostać wprowadzone w związku z trwającym obecnie kryzysem. Wiele z nich może mieć istotne znaczenie dla rozliczeń podatkowych przedsiębiorców. Poniżej przedstawiamy krótkie omówienie najważniejszych rozwiązań.

Szczególne zasady rozliczania straty podatkowej poniesionej w 2020 r.

Zgodnie z propozycją Ministerstwa Finansów, przedsiębiorcy, którzy poniosą stratę podatkową w 2020 roku, będą mogli odliczyć ją wstecznie, tzn. już od dochodu osiągniętego w 2019 roku. ma to być realizowane przez złożenie przez podatnika korekty zeznania podatkowego za 2019 rok.

Powyższe rozwiązanie nie będzie jednak dotyczyło wszystkich podatników. Możliwość wstecznego rozliczenia straty podatkowej będą mieli jedynie ci podatnicy, których przychody wygenerowane w 2020 roku będą co najmniej o połowę mniejsze od tych wygenerowanych w 2019 roku.

Ponadto w ramach korekty rozliczenia podatkowego za 2019 rok będzie mogła zostać rozliczona strata w wysokości nie większej niż 5 mln złotych. Nadwyżka ponad tę kwotę będzie mogła zostać rozliczona w kolejnych latach podatkowych.

Odroczenie terminu płatności zaliczek na PIT od pracowników

Ministerstwo Finansów proponuje, żeby termin płatności zaliczek na PIT od wynagrodzeń wypłacanych pracownikom za marzec i kwiecień 2020 roku uległ przedłużeniu do dnia 1 czerwca 2020 r.

Biorąc pod uwagę zakres obecnego kryzysu, wydaje się, że odroczenie terminu płatności zaliczek na podatek jedynie za marzec i kwiecień dotyczy zbyt krótkiego okresu. Spowolnienie obrotu gospodarczego będzie z całą pewnością odczuwalne również w kolejnych miesiącach, w związku z tym brak jest podstaw do przyjęcia że odroczenie płatności zaliczek na PIT jedynie za marzec i kwiecień będzie wystarczające.

Czasowa rezygnacja z opłaty prolongacyjnej z tytułu rozłożenia na raty lub odroczenia terminu płatności podatku i zaległości podatkowej

Zgodnie z obowiązującymi przepisami (art. 67a Ordynacji podatkowej) podatnicy mają możliwość złożenia wniosku o odroczenie terminu płatności lub rozłożenie na raty kwoty podatku lub kwoty zaległości podatkowej. Jest to instytucja, która już teraz może być wykorzystywana i może stanowić pomoc dla przedsiębiorców w ograniczeniu negatywnych konsekwencji wprowadzonego stanu zagrożenia epidemicznego.

Co do zasady, w przypadku wydania pozytywnej decyzji o odroczeniu terminu płatności lub rozłożenie na raty kwoty podatku lub kwoty zaległości podatkowej podatnik jest zobowiązany do uiszczenia opłaty prolongacyjnej, której wysokość odpowiada obniżonej stawce odsetek za zwłokę (obecnie stawka opłaty prolongacyjnej wynosi 4% wysokości podatku lub zaległości podatkowej podlegającej odroczeniu lub rozłożeniu na raty).

Zgodnie z propozycją Ministerstwa Finansów, organy podatkowe mają zrezygnować z pobierania opłaty prolongacyjnej na okres obowiązywania stanu epidemiologicznego. Informacja przekazana przez Ministerstwo nie precyzuje jednak, czy rezygnacja z opłaty prolongacyjnej będzie miała zastosowanie do tych sytuacji, gdy wniosek podatnika został złożony w czasie stanu zagrożenia epidemicznego, czy też do sytuacji, gdy w tym okresie zostanie wydana decyzja w sprawie odroczenia terminu płatności lub rozłożenie na raty kwoty podatku lub kwoty zaległości podatkowej.

 

Poza wskazanymi powyżej rozwiązaniami propozycje rządu obejmują:

  • Wprowadzenie odliczenia w podatku PIT i CIT z tytułu darowizn (pieniężnych lub rzeczowych) przekazanych na cele związane z zapobieganiem oraz zwalczaniem zakażenia koronawirusem dla podmiotów świadczących opiekę zdrowotną.
  • Odroczenie do 1 lipca 2020 r. obowiązku składania nowych JPK_VAT z deklaracją dla dużych przedsiębiorców.
  • Możliwość wprowadzenie przez gminy zwolnień z podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu koronawirusa.
  • Wprowadzenie możliwości rezygnacji z uproszczonych zaliczek w 2020 roku i obliczanie zaliczek miesięcznych od bieżących dochodów.
  • Przedłużenie terminu do zapłacenia podatku minimalnego od nieruchomości komercyjnych za miesiące marzec-maj 2020 roku do 20 lipca 2020 roku.
  • Wyłączenie stosowania regulacji w podatkach dochodowych dotyczących tzw. złych długów w odniesieniu do dłużników, którzy powinni uwzględniać niezapłacone zobowiązania przy obliczaniu zaliczek na podatek dochodowy.

 

NAPISZ DO AUTORA:

Łukasz Koc

radca prawny
Associate

Obowiązki raportowe spółek publicznych w obliczu pandemii koronawirusa COVID-19

Obowiązki raportowe spółek publicznych w obliczu pandemii koronawirusa COVID-19

Czytaj: 3 min

stan aktualny na dzień 20.03.2020 r., godz. 11:30

Czy zalecenia ESMA oraz Komisji Nadzoru Finansowego rozszerzają katalog przypadków, w których emitenci zobowiązani są do publikowania raportów bieżących?

Czy w przypadku, gdy pandemia koronawirusa COVID-19 pozostaje bez istotnego wpływu na działalność operacyjną emitentów lub ich sytuację finansową należy o tym raportować?

Czy emitent działający w ramach grupy kapitałowej jest również zobowiązany do publikacji raportu w sytuacji, gdy podmiot od niego zależny raportuje o wpływie COVID-19 na jego działalność?

 

W dniu 12 marca 2020 roku na stronie internetowej Komisji Nadzoru Finansowego pojawił się komunikat o zaleceniach wydanych przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych („ESMA”) skierowanych do uczestników rynków finansowych w związku z utrzymującymi się skutkami rozprzestrzeniania się koronawirusa COVID-19.

W krótkim komunikacie ESMA zaleca podmiotom rynków finansowych w szczególności:

  1. planowanie ciągłości działań pozwalających zapewnić działalność operacyjną zgodnie z obowiązkami określonymi w przepisach prawa;
  2. ujawnianie wszelkich istotnych informacji o wpływie koronawirusa COVID-19 na kluczowe parametry, prognozy lub sytuację finansową zgodnie z obowiązkami wynikającymi z Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 roku w sprawie nadużyć na rynku oraz uchylającego dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE („Rozporządzenie MAR”);
  3. zapewnienie przejrzystości informacji o faktycznych i potencjalnych skutkach koronawirusa COVID-19 w zakresie możliwie jak najbardziej opartym na analizie jakościowej oraz ilościowej ich działalności, sytuacji finansowej i wyników finansowych w swoim końcowym raporcie finansowym za 2019 rok lub – jeśli nie został on jeszcze sfinalizowany lub w innym przypadku – w swoich śródrocznych raportach finansowych.

Analiza raportów publikowanych przez spółki publiczne wskazuje, że część emitentów niezwłocznie rozpoczęła publikację raportów bieżących w trybie informacji poufnych, o których mowa w art. 17 Rozporządzenia MAR, powołując się na zalecenia ESMA oraz komunikat Komisji Nadzoru Finansowego.

Należy zauważyć, że zalecenia ESMA ani komunikat Komisji Nadzoru Finansowego nie wprowadzają zmian w mechanizmie identyfikowania informacji poufnych, o którym mowa w art. 7 Rozporządzenia MAR. W dalszym ciągu informacją poufną objętą obowiązkiem raportowania pozostaje informacja dotycząca bezpośrednio lub pośrednio emitenta:

  1. określona w sposób precyzyjny,
  2. która nie została przekazana do informacji publicznej,
  3. której podanie do informacji publicznej miałoby prawdopodobnie znaczący wpływ na cenę instrumentów finansowych,
    przy czym wszystkie ww. przesłanki muszą wystąpić kumulatywnie.

Oznacza to, że emitenci zobowiązani są do przeprowadzenia analizy, czy określona informacja o faktycznych i potencjalnych skutkach koronawirusa COVID-19 dla prowadzonej działalności operacyjnej spełnia kumulatywnie przesłanki pozwalające zakwalifikować ją jako informację poufną. Jeżeli tak – informacja powinna być opublikowana przez emitenta w formie raportu bieżącego w reżimie Rozporządzenia MAR.

Emitenci powinni również poddać analizie oraz rozważyć publikację raportu dotyczącego wpływu rozprzestrzeniania się koronawirusa COVID-19 na ich poszczególne projekty (np. wykonanie kontraktów), o których inwestorzy byli informowani oddzielnymi raportami w trybie art. 17 Rozporządzenia MAR. Nie jest wykluczona bowiem sytuacja, w której pandemia koronawirusa COVID-19 pozostanie bez istotnego wpływu na działalność operacyjną emitenta w ujęciu globalnym, ale może mieć znaczenie dla realizacji jednostkowego projektu, o którym emitent informował oddzielnym raportem (raportami), uznając je za informacje poufne spełniające przesłanki z art. 7 Rozporządzenia MAR.

Zwracamy przy tym uwagę, że przepisy krajowe, tj. ustawa z dnia 29 lipca 2005 roku o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych oraz wydane na jej podstawie Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29 marca 2018 roku w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim, nakładają na emitentów obowiązek publikacji raportów okresowych zawierających dane finansowe. Zgodnie z zaleceniami ESMA oraz Komisji Nadzoru Finansowego, emitenci powinni dokonać oceny wpływu epidemii koronawirusa COVID-19 również na dane finansowe publikowane w raportach okresowych. Obowiązek uwzględnienia takiego wpływu staje się aktualny w sytuacji, gdy dane finansowe pokazują rzeczywisty i realny wpływ rozprzestrzenia się koronawirusa COVID-19 na wyniki finansowe emitenta.

Wątpliwości dotyczące obowiązków raportowych mogą pojawić się także w przypadku emitentów kontrolujących grupy kapitałowe. W takim przypadku emitenci również powinni przeanalizować, nie tylko tę okoliczność, jak pandemia koronawirusa COVID-19 uderza w poszczególne podmioty z grupy kapitałowej emitenta, ale przede wszystkim jak rozprzestrzenianie się wirusa oddziałuje na działalność operacyjną oraz sytuację finansową całej grupy, w tym emitenta jako spółki dominującej.

 

Rozwiązania umowy o pracę z powodu stanu zagrożenia epidemicznego. Co z odprawą?

Rozwiązania umowy o pracę z powodu stanu zagrożenia epidemicznego. Co z odprawą?

Czytaj: 2 min

stan aktualny na 19.03.2020 r., godz. 14:40

Aktualna sytuacja wywiera silny wpływ na funkcjonowanie wielu zakładów pracy. Pomimo zaprezentowania przez rząd założeń szeregu ułatwień w ramach „tarczy antykryzysowej” wciąż nie doczekaliśmy się jeszcze projektu ustawy wdrażającego te rozwiązania w życie.

W tych trudnych okolicznościach pracodawcy podejmują samodzielnie działania minimalizujące koszty prowadzenia biznesu. Jednym z takich działań jest redukcja stanu zatrudnienia. Jest to oczywiście rozwiązanie ostateczne, bowiem możliwe do wdrożenia są jeszcze inne – mniej radykalne. Wymagają one jednak współpracy i zrozumienia ze strony pracowników (np. tymczasowe zmniejszenie pensji, redukcja wymiaru etatu, zrezygnowanie z premii, czy wreszcie skorzystanie przez pracowników z urlopów bezpłatnych).

Decydując się jednak na rozstanie z pracownikiem należy pamiętać, iż w przypadku umów o pracę na czas nieokreślony istnieje wymóg wskazania przyczyny jej wypowiedzenia. Naszym zdaniem nie wystarczające będzie wyłącznie odwołanie się do istnienia stanu zagrożenia epidemicznego. Dlatego błędne byłoby wskazanie w wypowiedzeniu, że: „umowa ulega rozwiązaniu z powodu wprowadzenia w Polsce stanu zagrożenia epidemicznego”. Konieczne byłoby doprecyzowanie tej przyczyny np. poprzez wskazanie, iż spowodowało to konieczność likwidacji stanowiska pracy danego pracownika lub spowodowało pogorszenie się sytuacji ekonomicznej pracodawcy z koniecznością redukcji etatów itp.

Wprowadzenie stanu zagrożenia epidemicznego, a co za tym idzie zawieszenie działalności niektórych firm, czy też znaczne pogorszenie się ich wyników ekonomicznych w przypadku wypowiedzeń umów o pracę będzie traktowane jako przyczyna niedotycząca pracownika w rozumieniu ustawy o zwolnieniach grupowych. W konsekwencji zwolnienie pracowników z tego powodu (w przypadku pracodawców zatrudniających co najmniej 20 pracowników) będzie skutkowało koniecznością stosowania tej ustawy i obowiązkiem wypłaty odprawy (nie mówiąc już o całej procedurze w przypadkach przewidzianych tą ustawą). Inna interpretacja w chwili obecnej byłaby obejściem przepisów o odprawie. Nie można jednak wykluczyć, iż w ramach prac legislacyjnych i dalszego rozwoju sytuacji obowiązek wypłaty odpraw z powodu zwolnień pracowników z przyczyn ekonomicznych w trakcie kryzysu zostanie zmodyfikowany.

 

NAPISZ DO AUTORA:

Piotr Piotrowski

aplikant adwokacki
Junior Associate

Rozwiązania umowy o pracę z powodu stanu zagrożenia epidemicznego. Co z odprawą?

Odroczenie i rozłożenie na raty płatności składek ZUS

Czytaj: 2 min

stan aktualny na 19.03.2020 r., godz. 12:45

W związku z trwającą epidemią koronawirusa rząd zapowiada szereg ułatwień dla przedsiębiorców. Jednak na konkretne rozwiązania ustawodawcze musimy jeszcze poczekać. Mimo to na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów można spróbować załagodzić negatywne skutki tej nadzwyczajnej sytuacji dla prowadzonego biznesu. Jednym ze sposobów może być odroczenie lub rozłożenie na raty należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne.

W art. 29 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych przewidziano możliwość złożenia przez płatnika wniosku o udzielenie tego rodzaju ulgi. ZUS może się do niego przychylić, jeżeli przemawiają za tym względy gospodarcze lub inny przyczyny zasługujące na uwzględnienie, przy czym uwzględnia się również możliwości płatnicze wnioskodawcy oraz stan finansów ubezpieczeń społecznych. Takie sformułowanie podstaw udzielenia ulgi daje Zakładowi dość dużą swobodę co do jej przyznania. Dlatego ważne jest, aby we wniosku o odroczenie lub rozłożenie na raty należności opisać konkretnie, dlaczego przyznanie takiej preferencji płatnikowi jest uzasadnione.

Do wniosku należy załączyć dokumenty obrazujące kondycję finansową wnioskodawcy. Na stronie internetowej ZUS podano, jakie konkretnie powinny to być dokumenty, w zależności od rodzaju płatnika, sposobu jego opodatkowania i formy prowadzonej przez niego księgowości. Przykładowo spółka prawa handlowego powinna złożyć sprawozdania finansowe za ostatnie 3 lata obrotowe oraz za rok bieżący, a także oświadczenie o stanie majątkowym osoby prawnej, dostępne na stronie ZUS. Nie ma przeszkód, by do wniosku załączyć także inne dokumenty, jeżeli dowodzą one trudnej sytuacji płatnika.

Ze względu na fakt, iż ulgi są przyznawane w ramach pomocy publicznej de minimis, do wniosku należy dołączyć również:

  • wszystkie zaświadczenia o pomocy de minimis, które płatnik otrzymał w roku bieżącym oraz w dwóch poprzedzających go latach, albo oświadczenie o wielkości otrzymanej pomocy de minimis (druk RPD), albo oświadczenie, że nie płatnik nie otrzymał takiej pomocy (druk RD-2);
  • wypełniony Formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis (druk RFD) lub Formularz informacji przedstawianych przez wnioskodawcę (druk RFR) – jeśli płatnik ubiega się o pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie.

Wniosek należy wysłać do ZUS pocztą lub za pośrednictwem Platform Usług Elektronicznych ZUS najpóźniej w dniu, w którym upływa termin płatności składki.

Jeżeli ZUS uwzględni wniosek płatnika, odroczenie terminu płatności lub rozłożenie należności na raty nastąpi w formie umowy. Jak wskazał Zakład na swojej stronie internetowej, z uwagi na zagrożenie epidemiczne podpisaną umowę wraz z dokumentami dotyczącymi pomocy publicznej można również wysłać w postaci skanu na adres e-mail oddziału ZUS. W takim przypadku oryginały dokumentów trzeba będzie dosłać najpóźniej w ciągu 14 dni liczonych od dnia zakończenia stanu epidemicznego. W przypadku przyznania ulgi, naliczona zostanie także opłata prolongacyjna.

ZUS odmówi udzielenia ulgi, jeżeli w ostatnich trzech latach płatnik skorzystał już z pomocy publicznej de minimis w wysokości przekraczającej 200 tys. euro.

Choć ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych nie ogranicza okresu udzielenia ulgi, to aktualnie ZUS proponuje odroczenie terminu płatności składek na trzy miesiące wskazując, że po ich upływie płatnik będzie miał możliwość renegocjacji umowy zawartej z Zakładem.

Opisane zasady stosuje się analogicznie do składek na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Emerytur Pomostowych i ubezpieczenia zdrowotne.

Informacje dotyczące trybu złożenia wniosku i wzory wniosku można znaleźć na stronie ZUS: https://www.zus.pl/baza-wiedzy/katalog-uslug/katalog-uslug-firmy/pomoc-w-splacie-naleznosci/odroczenie-terminu-platnosci-naleznosci/odroczenie-terminu-platnosci-skladek.

Wyjaśnienia dotyczące możliwości skorzystania z ulgi w związku z panującą epidemią są również dostępne pod adresem: https://www.zus.pl/o-zus/aktualnosci/-/publisher/aktualnosc/1/ulgi-dla-przedsiebiorcow-w-zwiazku-z-koronawirusem/3223283.

 

NAPISZ DO AUTORA:

Grzegorz Keler

adwokat
Associate

Pin It on Pinterest